Un sempre sen fin Bipolares.

Son desas que se sinten mal cando está sola, cando estou cas Bipolares sintome a persoa máis feliz deste mundo. 

Recordo perfectamente como comezou esta gran amistade. En 5º de primaria andaban a Lara e a Belén xuntas, a Paula uniuse a elas, eu cansada dos problemas ca Ana e ca Ángela tamén me unin a elas. O final eu seguia sendo amiga da Ángela e Ana. A Ángela pasaba os recreos sola, e dabame pena, caiame moi ben, e eu quería que se viñera con nós e o final veuse. Eramos nos as cinco; Belén, Lara, Paula, Ángela e Concha. Eramos felices. Eramos as Bratz (vergonzoso). En 6º de Primaria comezaron os problemas nas excursións por que sempre quedaba unha soa. Eu tan cabezota que son decidin mandar todo eso tan bonito a merda e funme. Dous días despois extrañabaas tanto que non me resistin a abrazalas e chorar un pouco. Volviamos ser felices as 5 xuntas sin que naide nos separase. En 1º da E.S.O Belén foise para o instituto; nos extrañabamola moito. Ana andaba sola e decidimos que estivera con nos; o principio era por pena. Pero o final acabou formando parte da nosa gran amizade. En 2º da E.S.O somos 6, somos únicas, todas iguais e diferentes. Conocemonos perfectamente. No cumpleanos da Paula; o 16 de Outubro de 2011 decidimos cambiarlle o nome de Bratz (que non mencionabamos pola vergoña que nos daba) dende ese día somos Bipolares, nome que nos ven perfectamente pois nos somos así, gritamos nun momento e noutro choramos. Fainos gracia esto. Pero somos grandes unhas para as outras.

Para min elas son as persoas máis importantes neste mundo. Día a día fanme feliz cas suas burradas, loucuras... En menos de un minuto sacanme un soriso. Con elas son eu. Grazas a elas son quen son. Teñolle moito que agradecer. Queroas con loucura. Un sempre sen fin Bipolares.